Welkom bij Edgar's Paradijs!

Mijn naam is Edgar en ik woon samen met mijn (Nederlandse) vrouw Jacqueline sinds ruim 3 jaar in Zuid Frankrijk.

Ik kom oorspronkelijk uit Dordrecht en Jacky uit Den Helder 

Ik werk als hoofd machinist op een 52 meter jacht wat om de wereld vaart. (2 maanden op -2 maanden af)

Jacky runt onze Bed & Breakfast die we thuis hebben.

Op deze blog schrijf ik over het leven in Frankrijk en het werken aan boord van een mega jacht.

 In het foto album kan je foto's zien waar we wonen, het jacht waar ik op werkt en van jachten waar ik op gewerkt heb.

Ik ben 2 maanden thuis en dan 2 maanden aan boord, dus de ene keer schrijf ik over werk en de andere keer over wat er aan boord gebeurt en waar we varen.

 Er is al genoeg leed en elende te lezen op andere blogs, daarom schrijf ik alleen over de leuke dingen in het leven, want het is tenslotte ook mijn Paradijs!

Ik vindt het leuk als je een berichtje achterlaat maar wel met respect en zonder krabbelplaatjes en links

Als je meer informatie wilt hebben over werken op jachten kan je hier links kijken bij 'mijn pagina's'           

Het lijkt deze periode bijna onmogelijk om aan de kou te ontsnappen. In Nederland vriest het dusdaning dat je ieder moment een 11-steden tocht kunt verwachten. In Florida, waar we even een weekje op vakantie waren met oud-en nieuw, werdt ons ook medegedeelt dat ze het nog nooit zo koud hadden gehad. Jippie, wat waren we blij dat we dat mee mochten maken!

En nu zijn we weer thuis in Zuid Frankrijk en hier is het ook waardeloos weer! Koud, wind & regen, bah! Toch vraag ik me zelf af, global warming zou toch moeten staan voor het opwarmen van de aarde? waarom krijgen we dan weer winters die we in dik 20 jaar niet meer hebben gekregen...?

    

                    ...Den helder in de winter...

Soms vraag je je wel eens af, wat mensen bezielt om zinloos geweld te plegen, is het een compleet gebrek aan verstand of gebrek aan resepect voor de medemens, of gewoon een combinatie?
Helaas hebben wij het aan de lijve mogen ondervinden.
We waren met vrienden een avondje gezellig stappen in Dordrecht. Heerlijk gegeten  in een Grieks restaurant en daarna gingen we nog even een afzakkertje halen in een cafe in de buurt.
Mijn zusje met haar vriend waren er ook, samen met m’n vader die het cafe de Harlekijn runt met zijn vriendin.
Ik werd ergens die avond voorgesteld aan de zoon  (Michiel, jaar of 43) van de vriendin van m’n vader.
Heel gezelig allemaal, live muziek erbij kortom een leuke avond.
Ik was eerder die avond door het vrouwtje achter de bar herkend, aangezien wij vroeger op de lagere school bij elkaar in de klas hadden gezeten. Tevens was zij het meisje wat ik voor het eerst gezoend had op een leeftijd van 12 jaar of zo.
We gingen nog 1 drankje doen en dan zouden we naar huis gaan. Ik bestelde nog wat te drinken en aangezien het toen toch rustig was, sprak ik nog even met de vrouw achter de bar. Michiel (de zoon) stond erbij en vroeg hoe wij elkaar kende. Ze antwoorde dat we bij elkaar in de klas hadden gezeten, waarop ik toevoegde dat zij het eerste meisje had wat ik gezoend had op de lagere school.
Hij reageerde hierop ontzettend agresief en schreeuwd ‘ jij heb mijn wijf gezoend!’ en voordat ik het in de gaten had, had hij met volle vuis uitgehaald en sloeg op m’n mond. Ik was compleet verbijstered en voelde aan m’n tanden of ze er nog wel inzaten. Hij vloog op me af en haalde nog een keer uit, die klap kon ik gedeeltelijk ontwijken en hij nam me in een wurggreep en trok de haren bijna uit m’n hoofd. Ik duwde hem tegen de toilet deur aan in een poging om vrij te komen. Mijn vouw, Jacky, stond vlak bij de toilet deur en zag wat er gebeurde. Ze duwde tegen hem aan en gebiede hem om mij los te laten, waarop hij vol uithaalde naar haar toe tegen haar oor. Ik werdt ziedend en probeerde me om me los te maken om terug te gaan meppen, toen ik van achteren werd vastgegrepen door de uitsmijter, die me naar de uitgang duwde.
Inmiddels werden mijn vrienden ook verzocht om het etablisiment te verlaten, dus die namen onze spullen mee.
Buitengekomen zag ik Jacky in tranen van de pijn met haar hand tegen haar oor. Ik voelde mijn voortand los zitten en kon nog steeds niet geloven wat er zojuist gebeurt was.  Ik heb toen 112 gebeld en gevraagd voor politie assistentie. De politie was er snel bij en toen het duidelijk was om wie het ging stond er in no time 5 politie auto’s voor. Schijnbaar had deze eikel al vaker wat uigehaald en was dus een bekende van de politie.
De politie van Dordrecht was naar ons toe zeer behulpzaam en uitermate vriendelijke. Nadat ze die Michael hadden gearesteed, die zich eerst boven  in het woongedeelte verscholen, was de politie zo aardig om Jacky & Inge  naar het ziekenhuis te brengen en ons naar het politie bureau om een proces verbaal op te maken wegens mishandeling.
Jacky hoop het gehoor snel weer terug te krijgen, volgens de dokter is haar oor zwaar gekeusd, ik zal thuis naar de tandarts moeten gaan en kijken of mijn voortanden nog te redden zijn
Uiteindeliijk was dus een hele gezellige avond in het water gevallen door een geweldige aaval van iemand die dus of geen hersencel over heeft of het gewoon niets kan schelen. Een perfect voorbeeld van een stukje zinloos geweld.

Ik reis al wat heel wat jaren over de wereld en gelukkig genoeg ben ik nog nooit m’n bagage kwijt geraakt.

Tot vorige week dan. Temniste Jacky was haar koffer kwijt geraakt met onze beiden spullen erin.

Ik was met de boot van Franrkijk via Tenrife en St Maarten naar Panama gevaren en was daar van boord afgestapt en had het vliegtuig naar Tampa genomen. Jacky was al voor de kerst met de auto naar Nederland gereden en had het vliegtuig genomen naar Orlando. Ze zou daar de auto pakken en mij in Tampa ophalen.

Het kwam helemaal perfect uit, ik kwam een 1.5 uur later aan, dus Jacky zou zo een beetje in Tampa moeten zijn als ik aan zou komen.

Maar soms loopt een dag niet helemaal zoals het geplant was. Door de opeens zeer strenge controles had jacky een vertraging opgelopen van dik 2 uur.

Ik was in Panama city en was ruim op tijd; tas ingechecked en snel even door de doane voor een heerlijk onbijt, waar ik wel heel erg veel behoefte had na nog een avondje stappen met de crew op 1e kerstdag.

Helaas had de doane andere plannen... Ik miste een visa stempel en zonder deze visa was ik dus eigenlijk iligaal in het land! Ik direct de kapitein bellen (die nog dronken op bed lag) , de first officer (ook dronken op bed) de boot zelf (werd niet opgenomen) en uiteindelijk de steward te pakken gekregen die wel wakker en godzijdank nuchter was. Die direct de kapitein uit z’n bed gehaald, de kapitein de agent gebelt en het bleek dat ik inderdaad een visa moest hebben, dus ik moest direct terug naar boord toe komen. Ik had nog 1 uur en 20 minuten voordat m’n vlucht zou gaan...Direct in een taxi gestapt voor de half uur durende trip terug naar de haven. Bij aankomst was gelukkig iedereen aanwezig dus ik kreeg de papieren en de stempel en kon direct weer terug.

Het was gelukkig rustig dus ik kon direct door de doane heen en het vliegtuig in, daar ging dus mijn geplande ontbijt, maar wel de vlucht gehaald!

Bij aankomst in Tampa zou Jacky er ook moeten zijn, maar die had 2 uur vertraging, wat ik toen niet wist.

Uiteindelijk kreeg ik haar te pakken, maar haar bagage was er nog niet. Na ruim een uur wachten bleek dat de koffer er echt niet was, dus moest ze naar de verloren bagage kantoor.  

Ze zou rond 19:00 in Tampa zijn, nu kwam ze rond middernacht aan, zonder koffer.

Aangezien alles in de koffer zat, moesten we  de volgende morgen eerst inkopen doen. Virgin Atlantic had gezegd dat de koffer wel gevonden was, maar dat ze niet wisten waar die nu was...Uiteindelijk werd de koffer 5 dagen later afgeleverd! Het komt niet vaak voor dat het fout gaat, maar als het dan fout gaat, gaat het ook wel heel erg fout! Gelukkig toch nog een een leuke vakantie gehad.

 

We zijn al weer een paar weken onderweg. Nadat we van palma de Mallorca zijn weggevaren was onze eerste stop Split in Croatie. we hadden een paar dagen om de boot gereed te maken voordat de eigenaar aan boord zou komen.
Uiteraard gingen er op het laatste moment allemaal dingen kapot, waardoor we flink door moesten werken om alles op tijd klaar te krijgen.
Het was voor mij de eerste keer dat ik de baas zou ontmoeten, ondanks dat ik al weer 8 maanden op deze boot werkt.
Hij was een lang weekend in Thailand aan boord geweest, maar toen was ik net in mijn 2 maanden af periode, dus heb hem toen niet gezien.
Het blijkt een hele aardige kerel te zijn, die heel vriendelijk tegen iedereen is.
Helaas gingen er flink wat dingen mis; de tender (speeboot) stopte ermee, beide watermakers gaven er de brui aan en nog een hele rits met dingen. Gelukkig konden we alles reparenen zonder dat de baas ergens last van had, dus dat was weer een geluk.
We zijn inmiddels in Montenegro en morgen gaat de baas al weer van boord.
Zodra hij van boord af is, varen wij direct naar Cannes, waar we dan een paar dagen hebben voordat we weer gasten aan boord krijgen. Dus kan ik Jacky ook nog even zien!
We hebben vandaag ook te horen gekregen dat we deze winter naar Belize in de Caribbean gaan, dus dat is geweldig nieuws. We waren bang dat hij weer naar Azie wilde gaan, maar gelukkig wordt het dus het westen.
Belize is een van de mooiste duik plekken in de wereld, dus dat is iets om naar uit te kijken!

                       Onderweg van Mallorca naar Croatie

Na 3 maanden voorbereiding was het dan zover; de start van de halve marathon in Zwolle.
We waren die dag van den Helder naar Friesland gereden en daar smiddag gelunched met vrienden.
Sietse zou ook de marathon lopen, meer om mij te steunen voor zover dat mogelijk is, want hij had de week ervoor al een halve marathon gelopen.
Nadat we dus een simple maar erg lekkere macaroni hadden gegeten gingen we op weg naar Zwolle.
We waren wat vroeg, dus hadden we de kans om de start te zien van de 4 mijls run, waar zo’n 4000 deelnemers waren.
Om 20:15 was het eindelijk tijd voor ons. Als koeien stonden we tussen de dranghekken opgesteld klaar voor de start met 3000 man.
Na het startschot kwam de massamenigte langzaam in beweging, we stonden aardig in het midden, dus de eerste paar kilometer was het langzaam aan, maar daarna was de groep inmiddels zo verspreid dat ik in m’n eigen tempo kon lopen.
De sfeer langs het parcour was grandioos, overall waren er muziek bandjes en mensen stonden langs de kant de renners aan te moedigen.
Ik had mezelf het doel gezet om de 21 kilometer in 2 uur te rennen.
De eerste 10 kilometer had ik er in een uur opzitten, dus lekker op schema.
Na 15 kilometer begon ik mijn bovenbeen en kuitspieren te voelen, mijn snelheid van 10 km per uur zakte steeds meer af en na 17 kilometer werdt de pijn rond m’n knieen steeds erger.
M’n been spieren begonnen enorm te verzuren en de pijn werdt steeds groter.
Het parcour was 3 maal om de stad van Zwolle heen en ik wist dat ik ook nog een keer over een brug heen moest. Langzaam kwam de brug ik zicht en hoe dichterbij ik kwam hoe hoger de brug eruit zag. Om op een vlakke weg te lopen is al zwaar, maar om omhoog te komen over de brug met verzuurde spieren werdt een lijdensweg.
De tijd tikte door, de maximale tijd die je had was 2 uur en 30 minuten. Als je daarna binnenkomt wordt het niet meer geteld en ik wilde de finish lijn halen. Ik was al zo ver, en ondanks de pijn was opgeven was geen optie.
Iedere stap die ik zette werdt beloond met pijnscheuten door al m’n beenspieren.
Door de pijn was mijn snelheid zo langzaam dat lopen net zo snel was als hardlopen, maar zelfs lopen deed zo veel zeer dat ik toch weer probeerde de joggen.
Mensen aan de kant moedigen aan om vooral door te gaan.
Ik was duidelijk niet de enige die door een hel moest gaan; om me heen stoppen anderen die er helemaal doorheen zaten, een man voor me zakte in elkaar en werdt door toeschouwers omhoog geholpen. Met nog 1 kilometer te gaan zat ik tegen complete uitputting aan.
1000 meter kan zo ontzettend lang zijn. Al mijn spieren schreeuwden van pijn, maar ik was er bijna. Nog heel even doorbijten en ik was bij de finish. Na de laatse bocht zag ik de finish lijn voor me, strompeled en emotioneel kwam ik er over heen met de tijd van 2 uur 24 minuten en 07 minuten.
Een vrouw kwam op me af en hing een medaile om; ik had het gehaald!
Jacky & Ineke stonden bij de finish aan de andere kant van het hek met een grote lach op hun gezicht, maar mijn gedachten werden beheerst door de pijn die door m’n been spieren heen schoten toen ik stil stond. Het was zo overweldigend dat ik bijna moest overgeven van pijn en uitputting.
Het is de zwaarste beproeving die ik ooit gedaan heb en ondanks dat ik 2 weken niet meer heb kunnen hardlopen kom ik volgend jaar zeker terug.
Maar dan met meer ervaring en veel beter getrained , want 3 maanden voorbereiding was duidelijk niet genoeg...

     De start van de halve marathon, ik in wit met blauw shirt, Sietse  iets voor mij in een zwart shirt

Nog 7 dagen te gaan en de grote dag is aangebroken; De Halve Marathon van Zwolle!
Ik heb me zo goed als mogelijk voorbereid, want 21 kilometer hardlopen valt toch echt niet mee.
2 maanden geleden heb ik me voorgenomen om de halve marathon te lopen en omdat ook Nederland warm is in Juni, heb ik me voorbereid om te rennen met warm weer.
Gisteren nog 10 kilometer gelopen in de heuvels hier langs het meer van St Cassien met een temperatuur van ruim 25 graden.
Sietse, een vriend uit het verre Noorden (Friesland) loopt ook mee met de halve Marathon en hij waarschuwde me voor de temperatuur; het is koud in Nederland!
 Ik heb in Thailand getraind en hier in Zuid Frankrijk, helemaal  klaar voor zware omstandigheden, blijkt dat ik beter naar Groenland had kunnen gaan!
Afijn, we zien wel, het rennen zou met een lage temperatuur makkelijker moeten gaan.
Drie maanden geleden was het de eerste keer sinds een hele lange tijd dat ik weer was begonnen met rennen. Na 7 minuten viel ik toen bijna dood neer, maar inmiddels kijk ik vol vertrouwen uit naar de 13e.
Ik ben fitter als nooit tevoren en heb energie voor 2.
 Maar hoe ziet het leven eruit na de 13e? Ik wilde dan gaan trainen voor de hele marathon, wat ik dus ook ga doen, maar ik heb het gevoel dat er iets mist bij deze uitdaging; ik mist het avontuur, gevaar & ontbering!
Daarom heb ik me voorgenomen om binnen een jaar een maand lang de Amazone rivier in Brazilie af te dalen in een kayak...
kijk dan heb ik alles; een uitdaging waar een bere conditie voor nodig is, het gevaar van het overleven in de jungle en het compleet op me zelf aangewezen zijn!
Een maand lang afgesloten van de moderne samenleving; geen winkels, tv, telefoon, radio, internet, electriciteit of stromend water. Overleven dus in de puurste vorm; Ik kijk er nu al naar uit!

Sinds een aantal dagen zijn we op vakantie in eigen land, dus in Frankrijk welteverstaan.
We hadden niets gepland, maar soms is zomaar er even tussenuit gaan net zo leuk.
We zijn naar de Gorges du Verdon gereden, wat op zo’n 1,5 uur rijden van ons huis ligt en hebben daar een klein houten challetje gehuurd voor de week op een camping bij Castellane.
Thuis hebben we alle luxe die we kunnen wensen, maar op vakantie willen we graag zo min mogelijk
Wat is het toch met mensen, juist door het gebrek aan voorzieningen krijgen we een ‘vakantie gevoel’
We hebben geen tv of radio en voor de gezamelijke douce & toilet moeten we 100 meter lopen.
En omdat het allemaal wat primitief is hebben we het heerlijk naar ons zin!
De camping waar we zijn ligt op 1000 meter hoogte, waardoor het uitzicht fantastisch is, met zelfs nog wat sneeuw op de top van de bergen.
Dus behave dippen in het zwembad (die is rond de 16 graden, dus zwemmen is alleen voor de die-hards), wandelen door de bergen en zonnebaden is er niets te doen dan op je gemakje een boekje lezen en genieten van de rust.
Heerlijk zo een weekje vakantie!

Eindelijk weer lekker thuis!
Ik kan me eindelijk aan mijn trainings schema houden voor de halve Marathon op 13 Juni.
Alhoewel we aan boord ook een roeimachine en fiets hebben, gaat er toch niets boven hardlopen totdat je er bijna bij neervalt!
Maar behalve rennen is het ook goed om op wat andere manieren fit te blijven en motorcross is daar een van.
Gisteren ook weer een paar uurtjes op de crossmotor doorgebracht. Ik had met m’n oude kapitein om 10 uur smorgens afgesproken en samen zijn we door de heuvels van lac de St Cassien gecrossed.
Hij op zijn Yamaha 250 en ik op mijn 125 cc. Hij weegt ook 50 kg meer dan ik, dus hij heeft wat meer cctjes nodig ;-)
Helaas hebben ze hier niet echt een cross-terein zoals je het in Nederland heb, maar hier doen we meer  ‘trial biken’ oftewel met de motoren over zand en modder paden heen crossen. Uiteindelijk kom je altijd wel weer ergens op een weg terecht, dus je kan niet verdwalen.
Schiterend om aan te komen scheuren over een modderpad en je ziet een plas water voor je; Je kan er aan het randje langs proberen te rijden, omdraaien en terug gaan of gewoon vol gas er doorheen en maar hopen dat het niet te diep is en dat je je motor recht kan houden, en wat je ook doet; niet stoppen! om elke bocht is het een verassing wat je tegen komt en dat maakt trial biken nou zo leuk!

                           Ik op m'n Yamaha 125DT

Ongeacht hoe leuk, interesant  en  opwindend een baan kan zijn,er zijn soms van die momenten dat je echt zo iets heb van bleeehhhhhh...kan ik al naar huis?
2 maanden zit ik al weer aan boord, ik heb een wereld baan, maar ik heb er nu even genoeg van.
Laat mij maar even lekker thuis voor de tv hangen, bbqtje doen, of gewoon lekker niets doen.
Gewoon normaal lopen, zonder dat je alle kanten op gegooid wordt door de golven,  Gewoon naar buiten kunnen lopen zonder je eerst aan te melden en een reddingsvest aan te doen en dan bijna van dek afgeblazen te worden door de storm die over dek raast
Gewoon savonds een lekker glaasje wijn drinken en zelf bepalen wat je ga eten.
Niet altijd met 13 man aan een tafel hoeven te zitten , niet bij ieder alarm wakker worden en de machinekamer in moeten, geen overwachte brand oefeningen doen. Douchen zonder je met een hand vast te moeten houden (probeer maar eens shampo fles te openen met 1 hand...)  en gewoon lekker tegen m’n meisie aanliggen in bed, inplaats van alleen in m’n bunk te kruipen.
Ik wil nu gewoon lekker naar huis toe!